Utrecht 1 – 0 Luzern: is één momentje van Zwitserse gatenkaas voldoende voor Utrecht?

Posted on 29 July 2010

0


Na eerst de zevende plaats in de competitie, en de aansluitende play-off overwinningen op Groningen en Roda wist Utrecht zich verzekerd van Europees Voetbal. Met twee hoofdletters, een begrip in de voetballerij, want met Europees Voetbal ben je iets. Utrecht versloeg eenvoudig FK Tirana in de tweede voorronde van de Europa League en nog twee hordes scheiden de ploeg van de lucratieve groepsfase. Vanavond wachtte FC Luzern, de nummer vier uit de tien clubs tellende competitie in Zwitserland.

De opstellingen

We hebben FC Utrecht voorafgaande aan het dubbele treffen met Dinamo Tirana al eens voorbij zien komen op 11tegen11 en zijn tot de conclusie gekomen dat ook Ton de Chatinier niet meer om het succes van de 4-2-3-1 heen denkt te kunnen. Zijn FC Utrecht speelde ook vanavond in een vrij klassieke 4-2-3-1 formatie, waarbij veel draaide om spelmaker Mertens op de linkerflank.

FC Luzern stelde daar op papier een formatie met slechts drie verdedigers tegenover, iets dat we in de Nederlandse Eredivisie toch niet elke week tegenkomen. In de praktijk bleek het eerste kwart van de wedstrijd er toch wat anders uit te zien. De Zwitsers waren er overduidelijk op uit om de eerste fase in de Domstad ongeschonden door te komen. Zoals hieronder duidelijk te zien stond er in de praktijk een formatie met vijf verdedigers, twee controleurs ervoor en een aanval bestaande uit leider en aanvoerder Yakin in de punt, geflankeerd door Gygax op links en Ianu op rechts, meer 5-2-3 dus.

Het aftastende eerste half uur

In dit eerste kwart van de wedstrijd maakte Utrecht aanvallend een weinig krachtige indruk. Met name Asare, toch centraal achter de spitsen spelend, kwam weinig tot niet in het spel voor. Wel gevaarlijk waren de met name naar binnen snijdende creatieve dribbels van Dries Mertens. Zolang FC Luzern echter de vleugelverdedigers voldoende terughield slaagden de Zwitsers goed in de missie om zonder tegendoelpunt het begin van de wedstrijd door te komen.

Van 5-2-3 naar 3-4-3…

De zaken werden echter anders in het laatste kwartier voor rust. Vleugelverdedigers Lustenberger en Ferreira bestrijken vanaf dat moment een veel groter gebied, waardoor de Zwitserse formatie in deze fase het best als een soort 3-4-3 in balbezit en 5-2-3 bij balverlies te karateriseren is. In eerste instantie is het gevolg hiervan dat Utrecht het spel wat meer aan de Zwitsers moet laten, zonder dat deze overigens spits Yakin in stelling weten te brengen. De keerzijde van deze verandering is echter de ruimte die Luzern vanaf dit moment achterin weggeeft. Cruciaal tegen een team met vleugelaanvallers is natuurlijk om geen ruimte achter de eigen vleugelverdedigers weg te geven. Ieder balverlies kan op die manier namelijk snel dodelijk zijn.

Zwitserse gatenkaas

Doordat de drie verdedigers deze vrijgekomen ruimte achter de opkomende Lustenberger en Ferreira moeten opvullen ontstaan veel te grote gaten tussen deze drie centrale verdedigers in. Weinig verrassend is het precies Dries Mertens, met afstand de beste man op het veld, die dit gat snel weet te vinden en de 1-0 laat aantekenen. Zo wordt Luzern wel erg snel gestraft voor de aanvallende keuze en is het dilemma in de Zwitserse kleedkamer in de rust voelbaar. Door op deze weg in de hoop op een belangrijk uitdoelpunt of terugkeren op de schreden en eerst deze stand noodgedwongen maar accepteren?

Hinken op twee gedachten…

Risico nemen om kans te maken op dat zo belangrijke uitdoelpunt of juist risico mijden om in eigen huis nog een speelbare kaart te hebben? De keuze van trainer Fringer wordt zo’n tien minuten na de rust een gedwongen keuze wanneer rechter vleugelspeler Ferreira met een spierblessure naar de kant moet. Zijn positie wordt ingenomen door de veel verdedigender ingestelde Zverotic. Beide ploegen lijken in deze fase met name bevreesd voor een tegendoelpunt en Luzern ziet kennelijk beide wel brood in het uitspelen van de 1-0 achterstand, nog verder tot deze keuze gewongen door het uitvallen van nog een verdediger, Lukmon. Luzern is qua formatie weer terug is bij af, de vleugelverdedigers hebben geven hun verdedigende taken weer prioriteit boven het ondersteunen van de aanval, waardoor de centrale verdedigers de linie weer gesloten kunnen houden. Wel mengen de controlerende middenvelders Kukeli en Renggli zich meer in de spel, in een poging om de geïsoleerde positie van spits Yakin te verbeteren, maar door de keuze voor drie man centraal achterin blijft er een soort ‘man achter de spits’ ontbreken.

Het laatste kwart van de wedstrijd onderstonden er wel meer ruimtes op het veld, maar gevaar zagen we slechts bij dode spelmomenten, zonder overigens dat één van beide teams serieus aanspraak op een doelpunt mocht maken.

De conclusie

Het streven van trainer Fringer om ook in een Europese uitwedstrijd aanvallend te willen spelen is prachtig, maar ook wel naïef, zoals is gebleken. Juist op het moment dat Luzern dacht het initiatief meer en meer te kunnen afdwingen door van 5-2-3 op een 3-4-3 variant over te schakelen vielen achterin gaten die je een handige aanvaller als Dries Mertens maar éénmaal hoeft te bieden. Direct hierna keerden de Zwitserse op hun schreden terug en speelden de wedstrijd met een formele vijfmansverdediging uit. Over een week zullen we zien of de variant met de aanvallende vleugelverdedigers weer op de mat komt…

About these ads
Posted in: Europa League